سریالهایی که پایانبندیشان بهتر از شروعشان بود
در دنیای سریالسازی، اغلب با پدیدهای آشنا روبهرو هستیم: سریالهایی که با شروعی درخشان شروع میشوند اما در پایانبندی ضعف نشان میدهند. اما در مقابل، تعدادی سریال نیز وجود دارد که برعکس این روند را طی کردهاند؛ یعنی با شروعی معمولی یا حتی ضعیف آغاز شدهاند اما در فصلهای پایانی به اوج درخشش رسیده و در ذهن مخاطبان ماندگار شدهاند. در این مقاله به معرفی و بررسی این دسته از سریالها میپردازیم و دلایل موفقیت پایانبندی آنها را تحلیل میکنیم.
چرا برخی سریالها در پایان درخشان میشوند؟
پیش از معرفی نمونهها، باید بدانیم چرا برخی سریالها در پایان عملکرد بهتری دارند:
- رشد تدریجی شخصیتها: برخی فیلمنامهنویسان به جای ارائه شخصیتهای کامل از ابتدا، اجازه میدهند شخصیتها به مرور زمان رشد کنند و عمق پیدا کنند.
- پختگی فیلمنامه: با گذشت زمان، نویسندگان به درک بهتری از داستان و جهان سریال میرسند و میتوانند گرهها را به شکل هوشمندانهتری باز کنند.
- برنامهریزی برای پایان: سازندگانی که از ابتدا میدانند سریالشان چند فصل خواهد داشت، میتوانند مسیر داستان را به شکل منسجمتری به پایان برسانند.
معرفی (The Americans)
این سریال درباره دو جاسوس روس در دوران جنگ سرد، در فصل اول مخاطبان زیادی جذب نکرد. ریتم آرام و فضای پیچیده آن باعث شد بسیاری از تماشاگران در همان ابتدا آن را کنار بگذارند. اما فصلهای پایانی این سریال به یکی از بهترین پایانبندیهای تاریخ تلویزیون تبدیل شد. صحنه نهایی سریال که خانواده در ایستگاه قطار از یکدیگر جدا میشوند، یکی از احساسیترین لحظات تاریخ سریالهای تلویزیونی است.
معرفی (Halt and Catch Fire)
این سریال درباره صنعت کامپیوتر در دهه ۱۹۸۰، در فصل اول با استقبال سردی روبهرو شد و حتی نزدیک به لغو شدن بود. اما در فصلهای دوم تا چهارم، با تغییر تمرکز از تکنولوژی به روابط انسانی شخصیتها، به یکی از تحسینشدهترین درامهای دهه تبدیل شد. پایانبندی این سریال آنقدر قوی است که بسیاری از منتقدان آن را یکی از کاملترین پایانهای تاریخ تلویزیون میدانند.
معرفی (BoJack Horseman)
این انیمیشن بزرگسالانه در ابتدا به نظر میرسید صرفاً یک کمدی سطحی درباره یک اسب سلبریتی است. بسیاری از مخاطبان فصل اول را خندهدار اما بیمحتوا یافتند. اما با گذشت زمان، این سریال به یکی از عمیقترین آثار درباره افسردگی، اعتیاد و معنای زندگی تبدیل شد. فصل پایانی آن با تأملبرانگیزی خاصی به پایان رسید و اشک بسیاری از طرفداران را درآورد.
معرفی (Parks and Recreation)
فصل اول این سریال کمدی بهقدری ضعیف بود که حتی سازندگان آن نیز اعتراف کردهاند که از آن راضی نیستند. اما با تغییرات اساسی در فصل دوم و رشد شخصیتها، این سریال به یکی از محبوبترین کمدیهای تلویزیون تبدیل شد. پایانبندی آن که آینده هر یک از شخصیتها را نشان میدهد، نمونهای از یک پایانبندی گرم و رضایتبخش است.
معرفی (The Leftovers)
فصل اول این سریال به دلیل فضای تاریک و سنگینش، مخاطبان زیادی را از دست داد. اما فصل دوم و سوم با تغییر لحن و افزودن عناصر فلسفی و معنوی، این سریال را به یک شاهکار تبدیل کردند. پایانبندی The Leftovers یکی از بحثبرانگیزترین و در عین حال زیباترین پایانهای تاریخ سریالسازی است که هنوز هم درباره معنای آن گفتوگو میشود.
معرفی (Person of Interest)
این سریال در ابتدا به نظر میرسید یک سریال جنایی معمولی درباره جلوگیری از جرم است. اما در فصلهای بعدی به یک اثر علمی-تخیلی پیچیده درباره هوش مصنوعی و آزادی بشر تبدیل شد. پایانبندی این سریال آنقدر منسجم و فکرشده بود که حتی منتقدانی که فصل اول را دوست نداشتند، آن را تحسین کردند.
معرفی (Schitt’s Creek)
این سریال کانادایی در فصل اول استقبال خاصی نداشت و بسیاری آن را یک کمدی ساده و سطحی میدانستند. اما با رشد شخصیتها و عمق پیدا کردن روابط، در فصل پایانی به یکی از تحسینشدهترین سریالهای جهان تبدیل شد و جوایز متعددی از جمله امی را به خود اختصاص داد.
درسهایی که از این سریالها میگیریم
این سریالها به ما نشان میدهند که قضاوت زودهنگام درباره یک اثر هنری میتواند ما را از تجربهای فوقالعاده محروم کند. صبر و دادن فرصت به سازندگان برای رشد داستان، گاهی نتایج درخشانی به همراه دارد. همچنین این سریالها به فیلمنامهنویسان جوان یادآوری میکنند که شروع ضعیف به معنای پایان شکست نیست؛ بلکه با پشتکار و خلاقیت میتوان یک اثر معمولی را به شاهکار تبدیل کرد.
نتیجهگیری
پایانبندی خوب میتواند تمام نقاط ضعف یک سریال را در ذهن مخاطب محو کند و آن را به اثری ماندگار تبدیل سازد. سریالهایی که در این مقاله بررسی کردیم، نمونههای برجستهای از این پدیده هستند. اگر شما هم در ابتدای تماشای سریالی احساس میکنید جذاب نیست، شاید بهتر باشد کمی صبر کنید؛ چه بسا با یکی از بهترین پایانبندیهای تاریخ تلویزیون روبهرو شوید. در نهایت، این سریالها به ما یادآوری میکنند که هنر سریالسازی یک ماراتن است، نه یک دوی سرعت.
